| Begin | Contact | ||
| Reisverhalen | Ook... | ||
| GPS | Gastenboek | ||
| Voorbereiding | Wat geleerd |
Ook...... Onder het kopje ook... hebben we, op Rusland, Mongolië en Thailand na, per land een stuk geschreven over onze ervaringen, irritaties en observaties die niet bij de reisverhalen passen. Verder valt er niet veel over te vertellen, dus klik en lees. |
||||
Ondertussen hebben we al meer dan een maand erop zitten in China. Dit lag in eerste instantie niet in onze grove planning, maar dat bevestigt ook meteen de rede dat we niet alles gepland wilden hebben. Lekker de vrijheid om te gaan en staan waar we willen. Buiten onze belevenissen reizen we ook door China en krijgen we dus met de chinezen te maken. Vaak, heel vaak worden we door een engels sprekende chinees geholpen als we ergens een kaartje voor willen boeken. Wat we ook regelmatig tegen komen is dat we aangesproken worden door studentes die hun engels willen oefenen op buitenlanders. Wel altijd opletten dat je niet in een toeristenval terecht komt bij 'studenten'. Dit is dus allemaal erg leuk en gezellig, maar soms is het ook anders.
Een aantal dingen die in de chinese cultuur zitten gebakken zijn erg irritant en kunnen we ons flink aan ergeren. De bekendste is natuurlijk wel het rochelen en spugen. Helaas gebeurt dit niet alleen op straat, maar ook achter je op de vloer in de bus!! Een keer toen we in een treincoupe deelden met vier andere chinezen zat er eentje regelmatig te rochelen en te spugen. OK, niet op de grond maar in het vuilnisbakje naast hem in onze open coupe. Daarnaast hebben de chinezen ook geen enkel geduld, dit is te merken in het verkeer en waar ze ook moeten wachten. Voor wachten bestaat denk ik geen chinees karakter, helaas voor voorkruipen wel. En dan met stip boven aan: afval! Wat ze ook in hun hand hebben ze laten het overal vallen. Maakt niet uit of het in de bus of trein is. We hebben een keer de eerste coupe in de trein gehad en de conducteur veegde zo af en toe het gangpad bij. Dat was wel nodig anders kon je er na een dag gewoon niet meer doorheen! Het rochelen en spugen wordt wel aangepakt door de regering, maar het afval denken we van niet. Het is namelijk zo dat van de tien meest vervuilde steden van de wereld er zeven in China staan. In steden als Beijing, Xi'an en in mindere maten Chengdu is de zon laat in de middag niet meer dan een oranje bol aan de hemel. In Beijing is het plein van de hemelse vrede vaak niet eens te zijn van begin tot eind. Geen idee of die steden in de toptien staan. Toch zijn we niet voor niks langer dan gedacht gebleven en dan hebben we nog lang niet alles gezien wat we willen. Toch tijd voor een nieuw land. Na China nu ook maar een stukje over Vietnam behalve onze belevenissen. Het eerste wat ons opviel toen we in Hanoi arriveerden was dat Vietnam toeristisch is. Erg toeristisch kunnen we wel zeggen. De Vietnamezen hebben hier op ingespeeld door netwerken van vervoersmaatschapijen, restaurants en accomodaties op te richten. Deze netwerken liggen als een spinneweb over Vietnam. Als je zelf geen acite onderneemt wordt je van de entree in Vietnam totdat je eruit gaat, geleid door een netwerk. Wat er geboden wordt, is gewoon goed, maar toch wil je een eigen draai geven aan je reizen. Wat ook gebeurt is dat men wel eens gepikeerd is op het moment dat je niet in het hotel of guesthouse wil gaan kijken naar de kamers op het moment dat je ergens arriveert. Maar ja, we kunnen het niet altijd iedereen naar zijn zin maken. Verder heeft het toerisme ervoor gezorgd dat je wordt opgewacht door een horde mensen die klanten proberen te werven op het moment dat je de bus uitstapt. Ook hier weer zijn de aangeboden hotels en guesthouses echt niet slecht of duurder dan van diegene die er niet staan. Je kunt er zelfs wat gebruik van maken door snel een goedkope te vinden. Het ergste waar het toerisme voor zorgt is toch wel dat mensen verpest worden. Met in de hoofdrol de mensen van de minderheden groepering in Sapa. Zolang je op het toeristische pad blijft zijn de mensen lang niet altijd even aardig. Ga je daarvan af, zoals wij gedaan hebben in Bac Ha en met de Easy Riders, dan kom je veel lachende mensen tegen. Dat is echt! Ondanks de overweldigende indruk die we kregen bij binnenkomst is dat later allemaal mee gevallen. Natuurlijk zijn er wel bedelaars, maar niet in die mate. Bij de Tempels van Angkor werden we wel gek van de kinderen die continu kaarten proberen te verkopen. We hoorden de hele tijd, 'only one dollar', 'one, two, three....ten, ein, zwei, drie.....zehn, uno, do, tres....etc.'. Ze konden in veel talen tot tien tellen. Wat we wel geleerd hebben is onderscheid te maken tussen Khmer en Rode Khmer. Khmer is een cultuur, met eten, religie, taal en een geweldige geschiedenis. Over de Rode Khmer hoeven we niks te vertellen. In Cambodja zijn we niet zomaar even ergens een willekeurig pad afgegaan zonder gids. Er liggen door het land nog veel landmijnen verspreid en deze maken nog steeds slachtoffers. Door het niet aanwezig zijn van een sociaal systeem worden landmijnslachtoffers bijvoorbeeld straatmuzikant. Opvallend genoeg hebben wij weinig invalide bedelaars gezien. Laos is kwa toerisme in twee makkelijke delen op te splitsen, namelijk noord en zuid wat staat voor respectievelijk toeristisch en minder toeristisch. Onze verwachtingen van Laos waren erg hoog, maar we hadden niet verwacht dat het al behoorlijk toeristisch zou zijn. Zeker in het noorden tussen Vientiane en Luang Prabang. De bussen, de wegen en het verdere vervoer viellen in het stuk dat wij afgelegd hebben erg mee. De belangrijskte wegen zijn verhard, maar er staan nog geen hekken langs. Zelfs op de belangrijkste noord-zuid verbinding, Route 13 (A2 van Laos) moeten de bussen vrij vaak remmen, claxoneren of uitwijken voor overstekende dieren waar vele Nederlandse boerderijen mee gevuld kunnen worden. Wat veel mensen niet weten en wij ook niet voor ons bezoek is dat Laos het misschien wel zwaarder te verduren heeft gehad tijdens de Vietnamoorlog dan Vietnam zelf. Er was een verdrag tussen het Noord-Vietnamese leger en de VS dat Laos neutraal terrein zou zijn, niet dus. Van beide kanten waren er heel veel geheime troepen gestationeerd en Amerkiaanse legerpiloten kregen een nieuwe baan in de "burgerluchtvaart". In officiele Amerikaanse rapporten werd er dan ook verwerzen naar "Het andere theater". Het resultaat is dat Laos het meest gebombardeerde land, per hoofd van de bevolking, is met een halve ton aan bommen per persoon. Voor meer gedetaileerde info klik hier. Over de problemen met de opium en de integratie van de bergstammen hebben we al geschreven in ons vorige stuk bij Muang Sing. Gelukkig worden de problemen internationaal wel erkend en zijn er veel hulporganisaties als SOS-kinderdorpen, UNICEF en het Rode Kruis aanwezig. Indonesie is niet mooi, Indonesie is heel mooi. Het land bezit alleen de moeilijkheid om van die ene hele mooie plek naar de volgende hele mooie te gaan. Ondertussen hebben we al wat gereisd met openbaar vervoer, tours en in verschillende landen, maar nergens is het zo lastig geweest als daar. Waarschijnlijk zat er ook een portie flinke pech bij, maar bijna elke keer als we van A naar B gingen kostte het meer en / of duurde het langer dan we hadden verwachten en ons was vertelt, dat kan niet alleen pech zijn. Dus voor het land geven we een 9 en voor het reizen een 2. De Indonesische mensen die we hebben leren kennen of we mee te maken kregen zijn ook al bijna onder te verdelen in zwart en wit. Als toerist (zo worden we nu eenmaal gezien) is er niet aan te ontkomen om in contact te komen met de toeristenindustrie. In Indonesie is dat elke keer oppassen, want heel vaak liegen of vertellen die mensen de halve waarheid. Misschien zijn wel zelf wel te naief geworden de laatste maanden aangezien alles vlot verliep, maar toch... Daarnaast hebben we in Jakarata leuke gesprekken in het Nederlands gehad en zijn we een aantal keren goed geholpen. De aangeboden hulp gaat dan soms zo ver dat je het gevoel hebt een kind te zijn, maar het komt dan wel uit een goed hart. Indonesie, diepe dalen en hele hogen pieken. Ook Nepal heeft zijn mindere kanten, dus ook een "Ook .." voor Nepal. Over de instabiliteit zullen we niet schrijven, want op een wachttijd van 3 uur met de bus na, hebben we daar geen enkele last van gehad. Kathamandu is een stad waar we eerst aan moesten wennen en toen vonden we het erg leuk om daar rond te lopen. Toch hielden we die gedachte over de stad niet vast. Alle transport is op Kathamndu gericht en zodoende kwamen we er regelmatig terug en werden we de stad moe. De drukte van de mensen en het verkeer kan charme zijn, maar de grootste ergenis is toch wel de vervuiling. Zowel van de uitlaatgassen als de grote bergen vuilnis die door de straten liggen verspreid en zo nu en dan een keer worden opgeruimd. Het was zo lekker om voor de tweede keer een trekking te gaan maken en die vieze lucht achter ons te laten. Die drukte en vervuiling is ook de rede waarom ik de toeristen, die hun jonge kinderen meenemen, niet snap . Het is echt een mooi land en erg gevarieerd, maar voor kinderen hebben wij geen vermaak gevonden. Een van de hoogtepunten van onze reis is eigenlijk verspreid van China tot Indonesie, namelijk eten. We hebben echt heel lekker gegeten in alle tussenliggende landen. In Mongolie en Rusland zijn we te kort geweest om daar echt een oordeel over te vellen. De keuken van Nepal daarintegen hebben we als erg beperkt ervaren. In de andere landen stond er altijd traditioneel eten op de menukaart, maar in Nepal blijft dat beperkt tot Dhaal Baat. Dit is rijst met een soort bonensoep, een curry en wat groente. Daar zit wat variatie in en kan echt heel lekker zijn, maar om dat nu 5 weken lang 2 a 3 keer per dag te eten ging ons toch wat te ver. Natuurlijk is er de mogelijkheid om lokale restaurant op te zoeken (al valt dat niet mee), maar we hebben wat slechte ervaringen met eten en die restaurants zagen er nou niet bepaald uitnodigend uit. En wij zijn daar echt niet de flauwste in. Zodoende hebben we vrij veel westers eten op in Nepal, met op z'n tijd een Dhaal Baat. |
||||